رسول اكرم در مدينه جلو ربا القضاء : حدثنا محمد بن حاتم بن ميمون حدثنا سفيان بن عينية عن عمرو عن ابى منهال قال : باع شريك لى ورقاً بنسيئة الى الموسم او الى الحج فجاء الىّ فاخبرنى فقلت : هذا امر لايصلح . قال : قد بعته فى السوق فلمينكر ذلك علىّ احد فاتيت البراء بن عازب فسألته فقال : قدم النبى صلى الله عليه و سلَّم المدينة و نحن نبيع هذا البيع فقال : ما كان يداً بيد فلا بأس به و ما كان نسيئة ( 1 ) فهو رباً . و ائت زيد بن ارقم فانه اعظم تجارة منى فأتيته فسألته فقال مثل ذلك . 10 . 174 : بيع قلادة : حدثنى ابوالطاهر احمدبن عمرو بن سرح اخبرنا ابن وهب اخبرنى ابوهانى الخولانى انه سمع على بن رباح اللخمى يقول : سمعت فضالة بن عبيد الانصارى يقول : اتى رسولا لله صلى الله عليه و سلَّم و هو بخيبر بقلادة فيها خرز و ذهب و هى من المغانم تباع فأمر رسولا لله صلى الله عليه و سلَّم بالذهب الذى فى القلادة فنزع وحده ( 2 ) ثم قال لهم رسولا لله صلى الله عليه و سلَّم : الذهب بالذهب وزناً به وزن . 11 . 178 :

--> ( 1 ) . [ مقرّر ] : از جمله * ( « و ما كان نسيئة فهو رباً » فهميده مىشود كه اشتراط تقابض فىالمجلس در بيع صرف از جهت احتراز از ربا است و ظاهر اين است كه مورد روايت بيع ورق به ذهب است و عليهذا دلالت دارد بر آنچه حديث 4 دلالت داشت و گذشت . ( 2 ) . [ مقرّر ] : اين روايت با روايات ضمّ ضميمه به جهت تخلص از ربا مناقض است و به همين مضمون است روايات بعدى ( 11 و 13 ) . در مورد اين حديثها با اينكه ضميمه به جهت فرار از ربا نبوده است دستور به نزع و تفصيل داده شده است كه مبادا ربا شود . ( فيه نظر )